Collectante Ria Munsterhuis: 'Ik zorgde voor koffie en appelflappen'

"Er waren te weinig collectanten in de wijk. Dus ben ik weer langs de deuren gegaan. Dertig jaar geleden ben ik daarmee begonnen. Omdat mijn man het vroeg. Hij had zelf diabetes en was door het Diabetes Fonds gevraagd om in Borne de collecteweek te coördineren. Hij was erg fanatiek en kreeg het hele gezin mee. Mijn zonen Bas, Rob en Huub en mijn dochter Astrid staken de handen uit de mouwen.

Mijn man overleed in 1991 aan de gevolgen van diabetes. Mijn kinderen zijn doorgegaan met collecteren. Uit respect voor hun vader. Dat vind ik prachtig. Astrid heeft zelfs zijn taak als coördinator overgenomen. En ondertussen lopen ook mijn oudste kleinkinderen mee met de collecte. Fantastisch toch?

De collecteweek brengt mooie herinnering met zich mee. Omdat ik al zo lang collecteer, heb ik vaak grappige reacties gekregen: 'Goh, bent u er weer?' Er waren ook situaties die vervelend leken, maar achteraf begrijpelijk waren. Zoals die keer dat ik 's avonds aanbelde bij een oudere mevrouw. Haar hondje ging tekeer zodra de deurbel klonk, maar zijzelf bleef in de woonkamer zitten.
De volgende dag ging ik er weer heen. Nu deed ze wel open. 'Misschien heeft u mij niet horen aanbellen, gisteren?', vroeg ik. Toen vertelde zij me dat ze alleen woonde en 's avonds de deur 's niet opendeed als ze niemand verwachtte.

De leukste herinneringen heb ik aan de avonden dat het geld geteld werd. Omdat mijn man de collecte coördineerde, gebeurde dat bij ons thuis. Alle wijkleidsters kwamen dan langs. Mijn man hielp met het tellen van de opbrengst. En ik zorgde voor appelflappen en koffie. Dát waren nou echt gezellige avonden."

Lees ook het verhaal van Ria’s dochter Astrid in de Collectantenkrant. Deze komt uit in onze jaarlijkse collecteweek.

Wilt u ook helpen met de jaarlijkse collecte? > Meld u aan als collectant!