Eilandjestransplantatie
Al in 1985 vond voor het eerst een transplantatie van de eilandjes van Langerhans plaats. Sinds een paar jaar gebeurt dit ook in Nederland, maar wereldwijd nog steeds maar weinig. De reden hiervoor is dat er veel nadelen zijn. Er is wel veel onderzoek naar hoe de techniek verbeterd kan worden. Zo ook in Nederland, mogelijk gemaakt door het Diabetes Fonds.
Wat gebeurt er bij eilandjestransplantatie?
Uit minstens twee donoralvleesklieren worden de eilandjes van Langerhans gehaald. Deze worden ingespoten in de lever van de patiënt, waar de eilandjes als het goed is blijven zitten en insuline aanmaken. Eilandjestransplantatie gebeurt alleen bij mensen met diabetes type 1 die anders waarschijnlijk zouden overlijden.
Uitdagingen rondom de transplantatie
Maar met alleen transplantatie van Eilandjes van Langerhans zijn we er nog niet. De afweer die de diabetes type 1 veroorzaakt heeft, valt even goed de getransplanteerde cellen aan. We moeten dus ook het afweersysteem bijsturen en leren om de eilandjes met rust te laten. Hier wordt hard aan gewerkt, ook door Nederlandse onderzoekers.
Daarnaast is er de afstotingreactie van de afweer tegen lichaamsvreemde cellen. De huidige medicijnen die de afstoting moeten voorkomen, zijn in veel gevallen erger dan de kwaal. Ze maken het ook moeilijker voor de cellen om insuline te blijven aanmaken.
En tot slot is er ook nog het donortekort. Er zijn meerdere (overleden) donoren nodig om één patiënt te helpen. Daarom proberen onderzoekers ook om insulineproducerende cellen te kweken, bijvoorbeeld uit beenmergcellen.
Eilandjestransplantatie alleen bij diabetes type 1
Eilandjestransplantatie kan overigens alleen bij mensen met diabetes type 1. Bij mensen met diabetes type 2 speelt er veel meer in het hele lichaam, wat niet kan worden opgelost door alleen een transplantatie. Ook kunnen we nog geen eilandjes halen uit levende donoren.