Ik geef om hart, nieren, ogen...

Michael Slegers (15) heeft diabetes type 1, maar hij houdt zich veel liever bezig met school, hockey en andere dingen die het leven leuk maken. Zijn moeder Marlies (46), schrijfster, heeft het daar weleens moeilijk mee.

Toen Michael zeven was, werd bij hem diabetes geconstateerd. Hij vertelt: “Ik moest al een paar weken heel vaak plassen en ik had steeds erge dorst. Als ik veel bewogen had werd ik duizelig. In het ziekenhuis heb ik toen bloed laten prikken. Toen zei de dokter: “je hebt suikerziekte”. Ik dacht dat dit inhield dat ik geen suiker meer mocht eten.” Het bleek iets gecompliceerder. De arts constateerde een hoge boedsuikerspiegel, maar Michael en zijn moeder werden weer naar huis gestuurd. Een volgende afspraak stond pas een week later gepland. Marlies: “Achteraf gezien had dat nooit mogen gebeuren. Maar wij wisten van niets dus deden wat de arts adviseerde. Vijf dagen later gingen we naar het ziekenhuis en daar werd ons binnen een paar minuten duidelijk dat Michael voor altijd moest gaan spuiten”.

Overbezorgd
Michael spreekt kalm over zijn ziekte. “Ik ben voornamelijk met andere dingen bezig. Het enige waar ik weleens bang voor ben is een hartinfarct. Mijn vader heeft er ook één gehad. De kans dat het mij overkomt is daardoor groter.” Bij Marlies leeft het, in tegenstelling tot Michael, heel erg. Volgens haar meet Michael zijn bloedsuikerspiegel niet vaak genoeg, met als gevolg dat hij regelmatig te hoog zit. Als ouder probeert zij hem duidelijk te maken dat zijn ‘onverschilligheid’ van nu hem later duur kan komen te staan. Ze vertelt: “Hij kan pas over tien of twintig jaar problemen krijgen, maar dan is het al te laat. En natuurlijk vraagt niemand om diabetes. Maar als je het dan toch hebt, moet je zo goed mogelijk voor jezelf zorgen. Als dat vervolgens niet goed gebeurt, word ik boos.

Groot verdriet
Diabetes beinvloedt het hele gezin Slegers, maar Marlies probeert het voor iedereen leefbaar te houden. “Door alles maar te verbieden en ruzie te maken wordt het er niet leuker op. Dat neemt niet weg dat de diabetes van Michael het grootste verdriet van mijn leven is.”
Marlies en haar gezin steunen het Diabetes Fonds door te geven aan onderzoek. Maar ondanks alle belangrijke en handige dingen die er worden uitgevonden wil Marlies eigenlijk maar één ding: dat diabetes te genezen is. Michael is concreter: “Een externe kunstalvleesklier zou ik echt de allerbeste uitvinding vinden. Dan hoef ik niet steeds te prikken.” Hij wil het interview graag afsluiten met een verontschuldiging aan zijn moeder. “Het spijt mij hoe ik me de laatste paar jaar gedragen heb.” Marlies: “Dat gebeurt gewoon. Met je zus heb ik ruzie over de troep in haar kamer, met jou om je diabetes. Maar dankjewel lieverd, excuses aanvaard.”