Soms is hij er helemaal klaar mee, maar hij wil zijn leven niet laten leiden door diabetes. Hij heeft best veel ups en downs gehad in de zestien jaar dat hij diabetes type 1 heeft. Maar het is zoals het is, zegt hij, en ik maak er het beste van.

‘Diabetes is gewoon iets wat bij mij hoort, wie ik ben, omdat ik ook niet meer beter weet. Ik kreeg het toen ik 9 was, en ik weet wel nog dat ik toen opeens in een ander leven werd gezogen. De puberteit was heftig. Ik had veel last van schommelingen in m’n bloedsuiker en dat had veel invloed op m’n concentratie en m’n humeur.’

‘Nu gaat het in principe wel goed. Hoewel ik weer even schommel, onder invloed van stress – scriptie schrijven – en veel veranderingen. Dat heeft echt impact en dan denk ik weleens: jeeezus, dan weer dit, en dan weer dat, weer te hoog zitten en niet kunnen sporten, wachten tot het weer zakt. Dat is irritant maar ik weet dat het erbij hoort.’

M’n vader sloeg me wakker

‘Ik heb wel heftige dingen meegemaakt, waaraan ik toch wat angst voor hypo’s heb overhouden. Zo ben ik een keer flauwgevallen in de badkamer, uit het niets, een gevaarlijke situatie. Ook werd ik na een heftig avondje half paniekerig wakker doordat m’n vader me wakker sloeg, omdat ik zelf niet wakker werd.’

‘Een vriend van me met wie ik altijd naar het diabeteskamp ging, is zes jaar geleden overleden aan waarschijnlijk een hypo in z’n slaap. Daar denk ik wel vaak over na. Het komt regelmatig voor dat ik niet durf te slapen als ik een tijdje hoog heb gezeten en daarna weer laag. Dan ben ik bang dat ik ook in een hypo raak en niet meer bijkom. Mentaal is dat nog best wel zwaar.’

Maak meer onderzoek naar diabetes mogelijk

 
 

Altijd mee bezig

‘Dus ja. Als je er echt bij stilstaat dan is het best wel zwaar. Al die hypo’s en hypers, constant op de pomp kijken en prikken en erover nadenken en plannen en reservespullen meenemen. Soms ben ik er helemaal klaar mee. Maar al wil je het niet, je moet altijd met diabetes bezig zijn want als je dat niet doet dan kan het je leven kosten, zo simpel is het.’

‘Ik hou van uitgaan en een sociaal leven, en dan moet je er nóg meer mee bezig zijn. Altijd denken hoe zit ik nu, wat zijn de consequenties van wat ik nu doe, kan dat, is het handig. Toen de insulinepomp kwam en later ook de sensor werd het wel makkelijker, dat zijn echt life savers. Echt heel fijn, maar het beheerst wel je leven. Je krijgt telkens een alarm en daar moet je dan wat mee. Want als je het niet doet dan overleef je het misschien niet.’

Wachten voor ik het veld op kan

‘M’n directe omgeving weet dat ik diabetes heb. Maar ik heb het er niet de hele tijd over, ik wil er ook geen ding van maken. Ook als ik hoog zit en ik voel me minder lekker, dan wacht ik wel even en dan hoef ik dat niet uitvoerig te gaan bespreken.’

‘Eerst speelde ik voetbal in de selectie, op redelijk amateurniveau. Er was wel druk door de wedstrijden. Je bent dan ’s ochtends al bezig met de voorbereiding zodat je bloedsuiker goed blijft, en als die dan toch opeens te hoog is en je niet mee kan doen, is dat wel zuur.’

‘Nu speel ik in een vriendenteam, dat is wel relaxt. Hoewel, soms ... Laatst zat ik telkens hoog, en ik had m’n sensor niet op. Dus wachten, wachten en uiteindelijk kon ik wel het veld op en meesporten. Maar toch was er die angst dat mijn bloedsuiker te veel naar beneden zou schieten en ik flauw zou vallen.’

Het is zoals het is

‘Ook op vakantie kom je weleens in een situatie terecht dat je denkt o shit wat moet ik nu doen. Dat ik in Brazilië dacht dat m’n insuline het niet meer deed, in een tentje. Of in Frankrijk, op de laatste dag deed m’n pomp het niet meer. Uiteindelijk komt het altijd goed. Rustig dingen regelen en je maakt daardoor ook weer bijzondere dingen mee in het ziekenhuis.’

‘Momenteel sta ik erin het is zoals het is, je hebt geen keus, je moet ermee leven en het beste ervan maken, ook al is het soms frustrerend. Ik probeer er ook niet zoveel over na te denken, en over het negatieve, want ik weet dat ik dan alleen maar mentaal een beetje kapot ga als ik dat ga doen.’

Niet door diabetes laten leiden

‘Ik wil dat er niets is wat ik niet zou aanpakken door mijn diabetes. Het is misschien wel iets wat ik soms onbewust doe, maar ik denk altijd: diabetes leeft met mij en ik niet met diabetes. Zo sta ik erin en wil ik altijd erin blijven staan. Er is altijd wel een oplossing zodat ik iets wél kan doen. Natuurlijk, je moet er rekening mee houden, maar dat calculeer ik in. Maar bij grote dingen en beslissingen wil ik me niet door diabetes laten leiden.’

Diabetes kan iedereen overkomen. Ook jou.

Maak meer onderzoek naar diabetes mogelijk

Maak meer onderzoek naar diabetes mogelijk

Foto: Tomek Dersu Aaron