Dit is diabetes voor: Nadia

‘Ik wil Nadia zijn, moeder, vrouw, dochter, vriendin. Diabetes hoort bij mij maar ik wil geen diabetes zíjn.’ Het heeft wel jaren geduurd voordat Nadia haar diabetes kon accepteren en daardoor hield ze het heel lang geheim voor anderen.

'Aan het woord ‘suikerziekte’ had ik altijd al een hekel. Alleen oud-tantes hadden dat, dus toen ik het zelf kreeg, op m’n 10e, vond ik dat verschrikkelijk. In die tijd werd de link ook nog sterk gelegd met suiker. Mensen om me heen zeiden vaak: oh dan mag je geen suiker. Gelukkig heet het tegenwoordig gewoon diabetes.’

‘Direct na de opname leer je alles in het ziekenhuis en ik was heel ijverig, haalde vol trots mijn ‘spuitdiploma’. Maar eenmaal terug op school was ik opeens dat vreemde meisje dat moest prikken en spuiten, en zo werd ik ook aangekeken.’

‘Ik was ook de enige die ’s middags op school met een glas jus d’orange in de klas zat. Dan voelde ik me opgelaten. Zelfs als ik voelde dat ik tegen een hypo aan zat en echt wat moest nemen, voelde ik me bezwaard om alleen al die beker open te draaien.’

Stiekem spuiten op toilet

‘Op de middelbare school heb ik het geheim gehouden. Ik wilde die blikken niet, ik wilde gewoon Nadia zijn. Als ik me niet goed voelde dan liet ik dat aan me voorbij gaan, en pas in de pauzes ging ik op het toiletten prikken en spuiten. Niemand had het door en niemand wist het. Het was voor mij wel verschrikkelijk, om zoiets groots geheim te houden.’

‘Diabetes voelde voor mij als een beperking. Als ik thuiskwam, was het meteen: hoe is het met je suikerwaarden, heb je geprikt, heb je gespoten, het is etenstijd, kan je eten, hoeveel is het nu, weeg het af, kan je gaan sporten. Mijn broers konden gewoon een snoepje nemen of gewoon aan tafel gaan, maar bij mij moest er eerst een heel ritueel aan vooraf gaan.’

‘Zo voelt dat dan als kind, dat je niet gewoon vrij kan gaan en staan waar je wilt. Ik was ook altijd dat meisje dat met een extra koffertje of tasje rondliep. De bloedsuikermeters in die tijd waren heel groot, daar had ik een apart koffertje voor. Iedereen dacht daar zit een barbiepop in, of make-up, maar het was eigenlijk een medicijnkistje.’

Op schoolreis onderuit gegaan

‘In de 4e klas van de middelbare school gingen we op kamp naar de Ardennen. Ik klom gewoon mee de berg op, kreeg een flinke hypo en ik ben flauwgevallen. Er moest een ambulance komen en ik ben daar opgenomen in het ziekenhuis. Toen ik terugkwam in het kamp, kwamen mijn klasgenoten om de beurt mijn tentje binnen om me een knuffel te geven. Dat vond ik heel confronterend eigenlijk, dat mensen meeleefden terwijl ik het altijd had verstopt.’

‘Na de middelbare school ging ik verder studeren en nog steeds vond ik het moeilijk om diabetes te accepteren. Ik wilde normaal zijn. Ik deed ook modellenwerk, heel leuk, maar waar ik niet trots op ben - ik vertel het toch maar: ik kwam erachter dat als mijn waardes hoog waren en ik te weinig insuline spoot, ik mooi slank bleef. Zo heb ik regelmatig voor de camera gestaan met waarden boven de 30.’

‘In die tijd ben ik een paar keer opgenomen geweest in het ziekenhuis door ontregelde suikers. Pas op het moment dat ik kantje boord lag, ik was toen 23, zag ik in dat het zo echt niet verder kon. Dat moment was het keerpunt en vanaf toen ben ik heel anders gaan omgaan met mezelf.'

Hij bleef maar in m’n slaapkamer kijken!

‘Ik ben toen ook overgegaan op een insulinepomp, iets wat ik eerder niet wilde. Want dan zie je aan de buitenkant dat je diabetes hebt. M’n toenmalige vriendje ging er ook meteen vandoor. Maar ik accepteerde: dit is diabetes en dit hoort bij mij. Toen leerde ik m’n man kennen en dan komt weer dat moment dat je moet gaan zeggen dat je diabetes hebt, en een insulinepomp. Dat heb ik op onze eerste date meteen verteld.’

‘De eerste keer dat hij bij mij thuis kwam, zag ik hem alsmaar in mijn slaapkamer kijken. Ik zei wat doe je nou toch? Hij: ‘nou ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar je pomp!’ Hij dacht dat ik een enorme grote heen en weer bewegende pomp naast m’n bed had staan of zo, dus hij zat maar te kijken waar is dat ding nou!’

‘Toen kwam er bij mij zo’n ontlading. De drempel die ik in m’n leven had opgebouwd door de kneuzingen in het verleden, die zakte opeens weg. Ik liet hem mijn pomp zien en hij zei: oh, is dat het, en accepteerde het meteen. Die energie van iets groots en beladens heb ik waarschijnlijk zelf aan hem overgedragen, terwijl het voor hem niet veel voorstelde.’

Moeite met accepteren van complicaties

‘Ik werk op dit moment niet, en dat heeft wel te maken met m’n gezondheid. Ik werkte als assurantieadviseur in de buitendienst, en op een bank. Ik kwakkelde al een tijdje maar wilde gewoon doorgaan en blijven geven, geven, geven, maar ten koste van mezelf. Maar de man met de hamer kom je dan toch een keer tegen.’

‘Ik heb nu complicaties doordat het zo lang heeft geduurd voor ik diabetes kon accepteren. Hoewel mijn internist zegt dat ik ook vooral pech heb. De ene mens met diabetes krijgt complicaties ook al is íe nog zo goed ingesteld, en de andere niet.’

‘Ik heb nu bijvoorbeeld neuropathie aan m’n benen, waardoor ik niet langer dan een halfuur mag autorijden. Ik vind het moeilijk om daarover te vertellen. Ik twijfelde ook erg of ik dat wel in dit stuk wilde. Maar eigenlijk pas het wel helemaal bij dat thema uit mijn jeugd, het niet willen vertellen aan anderen, moeite met accepteren. Het hoort wel bij wie ik nu ben.’

‘Ik ben vanuit mezelf echt wel een optimist, en ik wil anderen ook helpen met mijn verhaal. Zoals jonge meiden die nu overal op tv en social media al die slanke dennen zien, en insuline weglaten om af te vallen. Dat kan dus wel consequenties hebben.’

Anderen inspireren: dit is diabetes

‘Als ik terugkijk zou ik heel veel dingen heel anders hebben kunnen doen. Misschien zat ik er dan nu anders bij. Maar dan was ik niet de persoon die ik nu ben, dus ik zie dat toch als rijkdom. Ik kan er nu open over praten en wil het vertellen.’

‘Ik heb ook een online community op social media waar mensen over de hele wereld hun ervaringen delen, daar ben ik best trots op. Dat is wel iets waarom ik als gezicht naar buiten wil treden en wil laten zien: dit is diabetes. Het is niet ‘je mag dat snoepje niet’, maar ook emoties en telkens weer opnieuw acceptatie. Diabetes is zoveel meer.’

Jouw bijdrage heeft zin

Maak meer onderzoek naar diabetes mogelijk.

Maak meer onderzoek naar diabetes mogelijk.

Foto: Tomek Dersu Aaron